دفتر صد برگ

فرهنگی - هنری

سر انجام کنسرت استاد ناظری...

 سال 1367 که من دانش آموز دبیرستان بودم، آلبوم آتشی در نیستان با صدای شهرام ناظری منتشر شد. آشنایی چندانی با موسیقی اصیل ایرانی نداشتم. به طور اتفاقی نوار کاست این آلبوم به دستم رسید و من مجذوب صدای ناظری و ساز سه تار شدم. در واقع آشنایی من با موسیقی اصیل و سنتی ایرانی از اینجا بود.

 چند سال بعد شهرام ناظری به همراه اساتید موسیقی کنسرتی در تالار وحدت داشت. آن زمان خرید بلیط مثل امروزه نبود و بسیار مشکل بود. باید نیمه های شب در صف می ایستادی و در لیست بلند بالایی اسم خود را می نوشتی، تا شاید ازبین تعداد محدودی بلیط که در گیشه تالار وحدت به فروش می رسید جایی پیدا می کردی. گیشه ساعت 9 صبح باز می شد. اگر بخت با تو بود و بلیطی تهیه می کردی، باید بعد از ظهر به دیدن کنسرت می رفتی. خلاصه این روند تقریبا یک شبانه روز زمان می برد ! و با زندگی دانش آموزی من جور نبود.(هر چند بعدا و در دوران دانشجویی به این شیوه تقریبا عادت کردم و کنسرت های زیادی دیدم).

 روز اجرای کنسرت اساتید، به همراه یکی از آشنایان -که در تالار دوستی داشت- به  تالار وحدت رفتیم. بلیط نداشتیم و بیرون ایستادیم. آشنای ما از در اول ورودی تالار می توانست داخل برود. بار ها رفت تا دوست خود را بیابد تا شاید بتواند چند بلیط تهیه کند اما نتوانست. در نهایت فقط بروشور برنامه را آورد و داغ دل من را بیشتر کرد. برنامه شروع شد و ما به خانه برگشتیم.(مدتی بعد آلبوم این اجرا به بازار آمد که آن را تهیه کردم که یکی از بهترین کارهای شهرام ناظری است. هم اکنون بیشتر نوازندگان آن آْلبوم درگذشته اند. روحشان شاد)

 از آن سال تا کنون هر بار بنا به دلایل مختلف نتوانسته ام اجرای صحنه استاد ناظزی را یببینم. تا اینکه روز جمعه 13 شهریور ماه بالاخره این اتفاق افتاد و من اجرای ناگفته های استاد را به همراه پسرش در تالار وزارت کشور دیدم و به قول مولانا با صدای استاد در آلبوم "شور انگیز":

                                   رفتم و سرمست شدم و ز طرب آکنده شدم

 

                           

  پی نوشت: تالار بزرگ کشور واقع در وزارت کشور اگرچه عظیم است اما اصلا مناسب این گونه اجرا ها نیست. در سالن انتظار چندین تابلوی LED وجود دارد که همانند پایانه های مسافری محل بوفه و سرویس بهداشتی را به شما نشان می دهد. در سالن اجرا نور های رنگی گوناگون وجود دارد که بیشتر مناسب اجرا های پاپ است تا سنتی. به علاوه آگوستیک سالن مناسب نیست. در واقع اصلا آگوستیک ندارد. جالب است که منعی هم برای ورود کودکان وچود ندارد و حتی بغل دستی من با خود نوزادی را آورده بود! (هر چند که بسیار مبادی آداب بود و بعد از شروع کنسرت و ناراحتی فرزندش قید کنسرت را زد و خارج شد).خروجی های سالن مناسب نیستند و در صورت بروز حادثه خروج افراد از پله ها قطعا خطرناک خواهد بود. به این موارد اضافه کنید ترافیک خیابان های اطرف و نبود جای پارک.

امیدوارم روزی سالن هایی مناسبتر داشته باشیم.

 

  
نویسنده : بهزاد هندی ; ساعت ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳٩٤/٦/۱٥