دفتر صد برگ

فرهنگی - هنری

دنیای دیجیتال با چاشنی حلیم

  زمانی بود که برای گرفتن هر عکسی  باید با کلی وسواس و دقت شرایط را آماده می کردیم. بعد از گرفتن عکس هم مدت ها صبر  می کردیم تا حلقه نگاتیو تمام شود. بعد از ظهور و چاپ آن نتیجه کار خود را می دیدیم. گاهی پیش می آمد که قسمتی از عکس می سوخت و ما با کلی حسرت آن را دور می انداختیم و چه بسا با همان وضعیت آن را در آلبوم نگهداری می کردیم. اما امروزه  با هر گوشی موبایلی ده ها عکس می اندازیم و بلافاصله نتیجه کار را می بینیم و اگر رضایت بخش نبود آن را به راحتی delete می کنیم.  دوستداران سینما به خوبی به یاد دارند که  برای تهیه هر فیلمی باید مشقات زیادی را تحمل می کردند و اگر فیلمی را به طور امانی دریافت می کردند، ناگزیر بودند هر طور که شده آن را تا نیمه های شب ببینند تا فردای آن روز به صاحب آن بر گردانند. امروزه صدها فیلم سینمایی در یک هارد جای می گیرد برای دیدین آن عجله ای نیست و هر گاه فرصت کردیم به دیدن آن  می نشینیم. جستجوی کتاب و مقاله در کتابخانه ها ، فیش برداری از آنها، تهیه عکس و اسلاید از کتاب هم یادمان نرفته. حکایت معطلی در صف های بانک و پرداخت مثلا یک قبض برق هم جای خود دارد.

  امروزه به کمک تکنولوژی دیجیتال سرعت، دقت و کیفیت کارها افزایش یافته. دوران نگاتیو، پرداخت قبض تلفن در بانک و... گذشته است. گوشی های موبایل، امروزه دیگر تنها یک تلفن همراه نیستند. بلکه رسانه همراه هستند. تغییرات به سرعت در حال رخ دادن هستند و ما چاره ای نداریم باید خود را با آنها وفق دهیم. تمام تغییرات هم عموما خوب و مثبت هستند. اما برای آنان که هر دو سبک زندگی (دیجیتال و غیر دیجیتال) را تجربه کرده اند -  علی رغم جذابیت های زندگی دیجیتال-  همواره یک حسرت نسبت به گذشته وجود دارد که معمولا از سوی نسل بعدی به گذشته بازی و  حتی گاه عقب ماندگی تعبیر می شود. اما جدای از  حس نوستالژی این نسل، نسبت به لوازم زندگی گذشته ، رنج و مشقتی که برای به دست آوردن هر چیزی طی می شد آن را ارزشمند، دلچسب و ماندنی می کرد. در پشت هر عکس یادگاری معمولی، انبوه خاطرات نهفته بود. آرشیو کردن روز نامه و مجله همچون آیینی محسوب می شد. اما امروزه این سهل الوصول بودن هر مقوله ای و دسترسی آسان و سریع به اطلاعات، نا خواسته از ارزش آن می کاهد. فردی که اصلا عکاسی با نگاتیو را ندیده و تجربه نکرده در عکس انداختن خست به خرج نمی دهد و به همین دلیل  دقت و  وسواس کمتری را به کار می برد. از هر رویدادی چندین عکس می اندازد و بعد بهترین آن را انتخاب می کند. دیگر  کسی  کتابی را  کامل مطالعه نمی کند و زیر جمله های آن خط نمی کشد و یا یادداشت بر نمی دارد. حافظه ها ضعیف تر می شوند. زحمت به خاطر سپردن را به خود نمی دهیم چرا که خیلی راحت با چند کلیک یا لمس صفحه موبایل، اطلاعات در دسترس است.

  دوستی می گفت:" زمانی بود که برای خرید حلیم باید 5 صبح روز جمعه از خواب برمی خواستیم  و بعد از مدتی انتظار در صف، حلیم  می خریدیم. اگر کمی دیرتر بیدار می شدیم، حسرت خوردن حلیم تا هفته بعد بر دلمان باقی می ماند. البته اگر شانس می آوردیم و حلیم به ما می رسید، حسابی مزه  می داد. اما امروزه برخی  از مغازه ها هفت روز هفته از صبح زود  تا نیمه شب حلیم می فروشند. اما اصلا مزه ندارد!" 

 

این یادداشت در شماره سه نشریه "باهم" (خبرنامه داخلی مجتمع تولیدی تحقیقاتی انستیتو پاستور ایران)به چاپ رسیه است

 

  
نویسنده : بهزاد هندی ; ساعت ۱٢:٠٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳٩۳/۱٢/۳